Stemmetjes

Iedereen kent het wel; stemmetjes in je hoofd.
Lieve stemmetjes ('Dat heb je weer goed gedaan vandaag.'), geïrriteerde stemmetjes ('Sukkel Ik zei het toch!'), dreigende stemmetjes ('je zult zien dat als je het toch doet, dan …'). Heel herkenbaar en vaak ook heel functioneel, want de stemmetjes kunnen je een boost geven van zelfvertrouwen of je behoeden voor problemen.
Deze stemmetjes zijn echter niet altijd helpend; ze belemmeren de groei en ontwikkeling van de persoon en dit kan leiden tot frustratie en/of boosheid en zelfs passiviteit waardoor ze nergens meer aan toe komen.

Als iemand hier helemaal in vastloopt, kan er een moment komen in zijn leven dat hij er 'nou eindelijk' wel eens vanaf wil. Hij snapt niet waarom het niet lukken wil en wil er nu eindelijk wel eens vanaf. Hij wil spijkers met koppen slaan en dóór. En wel NU. Dat is het moment dat hij hulp zoekt in de vorm van een coach. Of een counselor als het probleem wat dieper zit.

Door dóór te vragen naar het onderliggende gevoel van het deel dat 'tegenwerkt', komt men bij een niet eerder gevoeld gevoel dat in een specifieke situatie, op een specifiek moment, bij een specifiek persoon van zich laat horen door bepaald gedrag te laten zien. Het stemmetje dat het heftigste gevoel heeft op dat moment wint, en zal het gedrag vertonen dat niet gewenst is.
Door stil te staan bij dit gevoel en het te ervaren (door in het gevoel te stappen en er weer uit, door er van een afstandje naar te kijken, door er mee in gesprek te gaan), wordt dit gevoel erkend waardoor het minder heftig wordt en uiteindelijk zal verdwijnen. Althans, het zal er altijd zijn (het heeft immers een reden om te bestaan; het is onderdeel van jouw geschiedenis), maar heeft geen negatieve gevolgen meer voor jouw acties. En wellicht helpt dit deel zelfs wel mee in jouw ontwikkeling, want hij was heel goed in bepaald gedrag en heeft jou geholpen die specifieke momenten aan te kunnen.

Als je er zo naar kijkt, kun je toch wat liever zijn voor jezelf.

Puzzelstukjes

Een deel van vroeger

Ooit functioneel; dank daarvoor. Maar inmiddels zijn we jaren verder en werkt deze manier tegen.

Innerlijk conflict

Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, hebben last van een innerlijk conflict. Aan de ene kant willen ze dit en aan de andere kant willen ze dat. Vol goede moed beginnen ze iedere keer weer met datgene wat ze zo graag willen, en iedere keer stranden hun mooie voornemens in het weer niet doen. Frustratie ligt op de loer en ze strooien met verwijten naar zichzelf; ze vinden zichzelf een loser of ze vinden dat ze geen doorzettingsvermogen hebben. Er is afweer naar het deel in zich dat niet wil en hoe harder ze er tegenin gaan, hoe rotter ze zich voelen.

Eenmaal in de praktijk worden de diverse delen allemaal op een 'stoel' gezet. Ze komen allemaal aan het woord, en worden allemaal gevraagd om te luisteren naar elkaar. En het mooie is; er komt begrip voor elkaar; omdat het andere deel iets niet wist (hoe 'de ander' zich voelt in een bepaalde situatie bijvoorbeeld) of van het bestaan van de ander niet afwist. Door meer begrip op te brengen en te erkennen dat het 'tegenwerkende' deel er mag zijn in plaats van er tegen te vechten, wordt de problematiek kleiner en zal op den duur verdwijnen.

Ja maar ...

Erkenning

Gewone problemen

Cliënten die bij mij komen, komen voor gewone problemen; faalangst, boosheid, onzekerheid, etc. Maar ook voor onverklaarbare fysieke problemen. Ook komen er mensen in mijn praktijk die lijden aan ptss en/of met een trauma rondlopen waar ze vanaf willen, zoals seksueel misbruik of mishandeling.
Dit zijn best pittige problemen soms. Waarom ik dan over 'gewone problemen' praat? Omdat niets vreemd is voor mij. Ik zie de meest vreemde problematiek langskomen. En door deze zonder oordeel te benaderen en te erkennen dat het bijbehorende gevoel er mag zijn, is de grootste stap reeds genomen. Natuurlijk is het ene probleem ernstiger dan de andere. Voor de cliënt zelf is het echter wel zo ernstig dat hij of zij hulp zoekt. En met deze hulp zoekt hij naar een oplossing, zodat hij weer zelf verder kan.
Want dat is wat iedereen graag wil, nietwaar?

Als we samen niet verder komen

Olaf zat in de knoop. Hij had al van alles geprobeerd en diverse hulpverleners bezocht, was inmiddels 33 jaar en kwam maar niet uit de milde depressie waarin hij zat. Olaf kan enorm goed nadenken en analyseren en is mogelijk hoogbegaafd. Hij heeft zich altijd anders gevoeld en voelt zich ook al zijn hele leven niet gezien. Na 8 sessies kwam het hoge woord eruit dat hij zich ongewenst voelt en hij al zijn hele leven zijn enorme best doet om gezien te worden door zijn moeder. Extern lotsbepaald noemen we dat in vakjargon; zijn leven wordt 'veroorzaakt' door alles dat door de buitenwereld wordt opgedrongen en bepaald en in dit geval is zijn leven pas in orde als zijn moeder doet wat hij zegt nodig te hebben.
Olaf heeft zelf diverse verklaringen en diagnoses uitgezocht op internet naar aanleiding van zijn klachten en hij is zeer overtuigd dat dit de waarheid is. Hij heeft daardoor heel veel kennis over een heleboel ziekten en weet ook zeker dat dit bij hem het geval is.
Wekenlang zijn we aan het werk geweest om Olaf een interne lotsbepaling te laten vormen. Cognitief wilde hij wel (veranderbereid), maar gevoelsmatig lukte het niet (verandervermogen). Hij wist mij precies te vertellen wat hij nodig had; praten over zijn vele problemen. Hoewel hij ook wel doorkreeg dat hij met praten alleen niet verder kwam. Uiteindelijk wilde hij wel 'hypnose proberen'. Maar ook met hypnose moet hij zelf iets doen. Het is geen wonderpilletje dat ervoor zorgt (dit is namelijk ook extern) dat je beter wordt.
Uiteindelijk bleek dat wij samen niet verder kwamen en hebben we besproken of het voor hem niet beter was om naar een andere hulpverlener te gaan.

Hoe vervelend ook, soms kan ik niets anders dan een cliënt laten gaan (uiteraard met de juiste verwijzing en afsluiting). Deze cliënt is dan (nog) niet zover dat hij kan of wil veranderen, oftewel verandervermogen heeft of veranderbereid is. In goed overleg wordt gezocht naar de juiste oplossing op het juiste moment voor deze cliënt. En soms betekent dit dat we uit elkaar gaan, ook al gunnen we elkaar het 'succes' van veranderen. Voor de cliënt is het dan beter om elders verder te gaan en door iemand anders geholpen te worden.

Een eerste sessie

Maartje is een sterke jongedame van 17 jaar die al het nodige heeft meegemaakt en reeds diverse hulpverleners heeft bezocht. Haar moeder had een afspraak voor haar gemaakt en op de afgesproken tijd kwam Maartje langs. Boos was ze. Heel boos. Ik wist niet wat er speelde, maar dat het niet ging zoals zij wilde, was duidelijk.
Ze plofte neer in de stoel en zuchtte diep. Ik erkende haar boosheid, schonk een mok thee in en legde uit hoe ik werk; dat zij vertelt waar ze mee zit en ik haar af en toe zal onderbreken en af en toe wat opschrijf. Zodat een en ander steeds duidelijker wordt en zodat ze kan doen wat nodig is om het op te lossen. En ook dat het de bedoeling is dat zij alles vertelt dat van belang is, zodat snel duidelijk wordt waar ze mee rondloopt en ze direct al meer grip ervaart aan het einde van de sessie.
Maartje zuchtte nogmaals diep en begon te vertellen. Ze vertelde dat ze regelmatig last had van agressieve buien en ze niet wist waarom. Deze 'Boze Maartje' kon enorm tekeer gaan en de hele boel kort en klein slaan. Dat wilde ze helemaal niet, maar ze kon niet anders.
We gingen aan de slag en haar probleem kreeg meer vorm en duidelijkheid. Maartje werd steeds rustiger en ontspannen. Aan het einde van deze eerste sessie bood ik haar een ervaring aan in de vorm van een visualisatie in de toekomst en haar weg daarnaartoe.
Daarna had Maartje weer hoop en grip. Haar boosheid was verdwenen en was vervangen door rust en ontspanning. 'Ik wil hier blijven,' zei ze. 'Het is hier zo lekker rustig. Ik voel me hier thuis.' Met een afspraak op zak voor een week later ging ze opgelucht naar huis. De week erop kwam ze glimlachend binnen en zei: 'Ik heb geen boze bui meer gehad. Boze Maartje is niet langs geweest.'